BANNERrunneryogi2

Run like a yogi – part 2

Yoga en hardlopen, het lijkt in eerste instantie wellicht een vreemde combinatie. Toch beoefenen steeds meer personen beide sporten en zelf zie ik ze eigenlijk niet meer los van elkaar. Sterker nog, ik betwijfel of ik zonder yoga wel kan hardlopen.

Een foute gok

In mijn vorige blog vertelde al dat ik eindelijk kennis had gemaakt met het welbekende geluksstofje Endorfine. Geloof me, dat stofje werkt verslavend! En dus ging ik keurig drie keer per week hardlopen volgens een hardloopschema, droeg mijn compressietubes van Compressport en zorgde dat ik voldoende vocht binnenkreeg. Ik was ervan overtuigd dat deze drie elementen ervoor zorgden dat ik zo goed presteerde (voor mijn doen dan hè). Daar ben ik overigens nog steeds van overtuigd, er was echter nog een element dat bijdroeg. Maar daarover vertel ik zo meer. Ik had een strak schema omdat ik me al had opgegeven voor een 10 kilometer run. Een maand voor the big day kreeg ik echter een griepje. Bummer, nu moet ik een week in mijn schema overslaan. Een week later moest mijn verstandskies getrokken (lees weggehakt, geboord, gezaagd) worden. Je voelt ‘m al aankomen, weer een week minder. Uiteindelijk kwam ik zwaar in tijdnood en nam ik de gok om een gigantische sprong in mijn schema te maken. Ik ging van 6,5 kilometer naar dik 9 kilometer hardlopen zonder pauze. Een foute gok, zo bleek.

De adrenaline “kicked in”

Na die 9 kilometer kreeg ik ineens last van mijn heup. Althans ik dacht dat het mijn heup was, ik kon de plek niet goed aanwijzen. Het was anderhalve week voor de marathon en ik besloot niet meer te trainen. Een dag van tevoren voelde ik gelukkig geen pijn meer en ik dacht dus dat de blessure over was. Toen het startschot ging en ik langzaam in beweging kwam, merkte ik direct al dat de pijn er nog wel degelijk zat. Toch zorgde de adrenaline ervoor dat de pijn op de achtergrond verdween. Uiteindelijk heb ik de finish gehaald en man wat voelde dat goed! In eerste instantie dacht ik niet meer aan de pijn, maar toen de adrenaline en endorfine weer verdwenen kreeg ik al gauw door dat mijn blessure toch wel iets meer voorstelde dan ik aanvankelijk had gedacht. Maar hé, ik had mijn doel gehaald. Nu twee weekjes in de rust en dan ben ik weer de oude.

 

runneryogipart2

 

Doorzetten is niet altijd goed

Die twee weekjes, werden drie weekjes en na die drie weken was ik het zat. Ik dacht dat ik me gewoon aanstelde en dat ik wel weer kon gaan hardlopen. En dus deed ik dat, samen met mijn zus. Ik voelde de pijn nog wel, maar het was dragelijk. Dus een paar dagen later ging ik weer hardlopen, dit keer met mijn beide zussen. En vanaf het punt dat ik afzette, voelde ik al dat het foute boel was. Toch zette ik door, maar na twee kilometer moest ik me gewonnen geven. Een bezoekje aan de fysiotherapeut was onvermijdelijk. Ik kon er direct de volgende dag al terecht. Mijn fysiotherapeut had niet lang nodig om een diagnose te stellen, het bleek een liesblessure te zijn met pijn uitstraling naar de heup (of was het nou een heupblessure met pijn uitstraling naar mijn lies?). Anyway, hij begon met het behandelen van mijn rug. Hij gaf aan dat de oorzaak vaak in de onderrug ligt, omdat mensen daar te stijf zijn. Dus werd mijn onderrug onder handen genomen en kreeg ik oefeningen mee naar huis. Na twee weken was er nog weinig verandering te merken. Hij besloot de blessure “lokaal” te behandelen, dus op de plek waar het echt pijn deed. Eindelijk merkte ik verschil en na twee/drie weken was ik weer blessurevrij.

Rust en energie

Ik hoor je denken “leuk dat je dit met ons deelt Jessica, maar wat is nu de link met yoga?”. Zoals ik al noemde kreeg ik oefeningen van mijn fysiotherapeut mee naar huis. Op dat moment ging er bij mij nog geen lampje branden (stupid I know) maar toen ik twee dagen later op mijn yogamatje in de yogastudio lag, viel ineens het kwartje. De oefeningen die ik had gekregen, kwamen verdacht veel overeen met yoga houdingen. Yoga helpt me dus eigenlijk om mijn lichaam soepel te houden waardoor ik minder blessures krijg. Ok, ik had dan wel een blessure maar ik was ook onverantwoord bezig geweest. Daar kan ik yoga niet de schuld van geven. Maar als je het verschil bekijkt met mijn eerste poging tot hardlopen – toen ik nog geen yoga deed – en nu, dan heb ik gigantische sprongen gemaakt. Natuurlijk tellen de andere elementen die ik noemde ook mee (ik loop geen dag meer zonder mijn tubes!). Maar dat yoga een belangrijke bijdrage levert aan een fit en gezond lichaam daar twijfel ik absoluut niet aan. Daarnaast vind ik de combinatie van yoga en hardlopen zo krachtig. Na een yogales heb ik ontzettend veel rust en na een rondje hardlopen juist ontzettend veel energie. Maar ook door de rust die ik van yoga krijg, ben ik in staat de energie te vinden om meer uit hardlopen te halen. Als je het aan mij vraagt zijn hardlopen en yoga gemaakt voor elkaar. In ieder geval voor mij ;)

Namasté!

Jessica

Weekendwarrior.nl / Owner @ JESS marketing / Copywriter / Runner / Wereldreiziger / Doglover / Nuchtere Fries / Tikkeltje sarcastisch / In love with nature

4 gedachten over “Run like a yogi – part 2

  1. Hai Jessica,
    Je schrijft over hardlopen en yoga, het 1 gaat niet zonder het ander. Een fit en gezond lichaam is nodig om te kunnen hardlopen.

    Heb je al eens gedacht aan ‘hard lopen in yoga’!? In plaats van ‘hardlopen & yoga. Terwijl je je favoriete sport beoefend, blijf je in yoga, in contact met je lichaam en geest. Zo houd je de verbinding en verklein je de kans op blessures. Met andere woorden ‘be a yogi’!!

    Warme sportieve groet,
    Monique
    Ps. wat mij betreft een hele fijne combi en voor zeer flexibele mensen schijnt het een zeker aan te raden combi te zijn.

    1. Hi Monique,

      Dat is een mooie invalshoek! In feite geldt wat jij zegt niet alleen voor hardlopen, maar voor ieder moment. Zoals je waarschijnlijk hebt gelezen, ben ik me nog maar sinds kort bewust van het effect van yoga. Ik leer elke dag bij en doe alles stap voor stap.

      Dank je wel voor je reactie!

Reacties zijn gesloten.